Ono što u Genealogiji izdaje Sanje Bojanić treba navesti kao posebnost jest ponajprije činjenica nereduktivnog filozofskog čitanja književnih tekstova. Autoričina ustrajna koncentriranost – misaona, stilska, “alegorička” – ne dopušta čitateljski predah (ili priklanjanje) u nekoj od niša, nazovimo ih, izvorišnih paradigmi te dosljedno odigrava na, tek naoko jednostavnom, terenu rubnog i povezujućeg za obje prakse. Pritom, ne žrtvuje se, s jedne strane, cjelovitost i koherentnost odabrana metodološkog (filozofskog) puta, a s druge se, pak, strane znalački ne upada u zamke literarnih egzegeza i “ne izdaje” se literarnost (života) odabranih knjiških segmenata. Brigita Miloš
Vrlo dobro
