Analitička snaga ovog djela leži u njegovom jedinstvenom, gotovo subverzivnom jeziku. Autor ne piše klasičnu filozofsku raspravu, već kreira dinamičan, poetsko-teorijski kolaž koji šokira i provocira čitaoca, tjerajući ga da odbaci okoštale mentalne obrasce. Oslanjajući se na psihoanalizu i elemente marksističke dijalektike, Popović i Ristić dekonstruišu mehanizme putem kojih društvo pokušava da ukroti i racionalizuje neukrotivu ljudsku maštu. Njihova „fenomenologija iracionalnog” zapravo je strastven apel za oslobađanje misli od svih sistemskih stega, pokazujući kako se prava istina o čovjeku krije upravo u onome što uštogljeno društvo odbacuje kao neobjašnjivo ili apsurdno.
Vrlo dobro
